Waarom zijn de bonden niet doorgegaan met actievoeren tot hun eisenpakket volledig was ingewilligd?

Een CAO komt tot stand door onderhandelingen tussen de werkgever en de vakbonden. Lopen de onderhandelingen vast, dan kunnen vakbonden door middel van protestacties proberen de werkgever onder druk te zetten om concessies los te krijgen – bijvoorbeeld meer extra arbeidsvoorwaardengeld beschikbaar stellen of alsnog afzien van bepaalde plannen. In een rechtsstaat als Nederland zijn hiervoor in de wet spelregels vastgelegd, waaraan ook de politiebonden zich moeten houden.

Er zijn collega’s die dat een omslachtige en brave manier van werken vinden. Die zouden liever zien dat de bonden hun CAO-eisen bij de werkgever inleveren met de boodschap: gehoorzamen of we gooien de hele boel plat. Maar zo zit de wereld niet in elkaar. De politiebonden hebben veel respect en waardering voor de rechtsorde en zien zichzelf niet als maffia-achtige organisaties die het moeten hebben van het intimideren van de politiek en de burgers door het veroorzaken van maatschappelijke onrust en schade. Integendeel!

Dat wil niet zeggen dat de politiebonden terugdeinzen voor langdurige en stevige acties om voor de belangen van hun leden op te komen. Dat hebben we de afgelopen vijftien jaar meerdere keren laten zien en ook dit jaar hebben we die actiebereidheid getoond. Maar zelfs na de hardste actie aller tijden moeten de bonden weer terug naar de onderhandelingstafel om daar op deskundige wijze een afsprakenpakket bij elkaar te puzzelen waar beide partijen mee thuis kunnen komen.

Bij die onderhandelingen is de inzet van de bonden niet veranderd. Alle daarin genoemde onderwerpen zijn steeds aan bod (blijven) komen. Het uiteindelijke resultaat is echter altijd afwachten. Dat geldt in zekere zin zelfs voor de onderhandelaars. De mogelijkheden veranderen met elke zet van beide partijen.

De vertegenwoordigers van de bonden moeten het ijzer zien te smeden als het heet is – en dat wordt het pas echt aan de onderhandelingstafel. Dan moeten ze door deskundige en creatieve keuzes proberen voor hun achterban het onderste uit de kan te halen. De inhoud van het uiteindelijke afsprakenpakket kan op sommige punten meevallen en op andere punten tegenvallen. Maar het is nooit zo geweest – en het zal ook nooit zo worden – dat de leden van de bonden mooie CAO-afspraken als het ware eenzijdig kunnen ‘bestellen’.

Meer over:
CAO 2018